hahahaaaaaaaaaa
juz mi nic nie odbija
chcialam napisac nie boli
juz
wiem co za bole mialam
napiecie przedmiesiaczkowe sie to chyba zwie
szok
wlasnie weszlam se na bloogaska ,zeby
popisac sie
o
tym moim dziwnym dniu
jakos mi tak w srodku dziwnie!!!!!
boli mnie brzuch ,wzielam se tabletke przeciwbolowe
wlaczylam muzyczke
moze
przejdzie.
slucham "camela"
moj ulubiony zespol ,pozniej wlacze se
"sumptuastic",
na pewno mi przejdzie.mam taka nadzieje .
Soy un joven de 80 años". Se lo dijo a los 700.000 jóvenes 'de verdad' que le aclamaron en el Aeródromo de Cuatro Vientos en Madrid. Fue en mayo de 2003, en la quinta visita del Papa a España. Aunque la agenda era apretada, quiso celebrar un encuentro con ellos. Contrario al uso del preservativo, al divorcio y al matrimonio homosexual, por ejemplo, el Papa no se lo ha puesto fácil a los jóvenes católicos del siglo XXI. Aún así, ellos siempre le han respondido.
Cada tres años se han celebrado Jornadas Mundiales de la Juventud -la última fue en Roma y la próxima está prevista en Colonia-, pero también ha habido encuentros europeos con los jóvenes y 'citas' en cada país que ha visitado. Les ha dedicado cientos de cartas y siempre se ha preocupado por acercarse a ellos. Incluso en sus últimas horas de vida. ¿Dónde está la clave de esta intensa relación si los jóvenes católicos reconocen que vivir según dicta la Iglesia hoy en día es muy difícil?
Paloma Crespo tiene 19 años y estudia Secretariado Internacional. Acudió al último Congreso Universitario que cada año se celebra en Roma durante la Semana Santa. El Papa solía recibir a estos jóvenes pero este año los fieles han tenido que conformarse con una bendición. Paloma asegura sentirse muy identificada con el mensaje que transmite Juan Pablo II y subraya que "si cambia la sociedad no tiene por qué cambiar la Iglesia".
Mar Garrido, de 38 años, dirige la ONG Desarrollo y Asistencia y durante años ha participado en el Congreso Universitario que organiza el Instituto Internacional de Cooperación Universitaria. Cree que si el Papa conecta con los jóvenes es porque "ve siempre su lado positivo". Reconoce que "en temas de moral ha sido siempre muy exigente" y añade que "el ambiente, además, no favorece".
Sin embargo, señala que Juan Pablo II "no proclama su propia doctrina, sólo es depositario del mensaje de Cristo", de forma que ella no entiende sus exigencias respecto al sexo, por ejemplo, como obligaciones, "sino como formas positivas de preservar el amor y la familia". En cualquier caso, subraya que el Papa "transmite mucha fuerza" y que "en cualquier reunión con jóvenes, la correa de transmisión es total".
Susana de la Torre, una periodista de formación que trabaja como educadora en un colegio de Secundaria, participó en la organización del encuentro del Papa y los jóvenes en Cuatro Vientos. Tiene 28 años y cree que la clave del 'gancho' de Juan Pablo II es su entusiasmo. "Tiene una empatía muy grande con los jóvenes por su talante y su valentía", subraya.
Reconoce que el Papa es "muy exigente", sobre todo en un momento en el que, a su juicio, la sociedad se ha "relajado" en cuanto a los valores morales. "Nos pide que aceptemos un montón de cosas que en los tiempos que vivimos pueden parecer trasnochadas -explica-, pero es que el mensaje cristiano es muy exigente".
Toño Casado es sacerdote desde hace 3 años. Ahora tiene 33. En su opinión, el Papa "sabe cómo 'manejar' a las multitudes". "Eso pasó en Cuatro Vientos", subraya. Asegura que Juan Pablo II ha sido muy valiente por decir "lo que le ha dado la gana" y por cambiar el modo de ver a la Iglesia: "él ha salido al encuentro de los demás".
Pero este salesiano critica que hay muchos jóvenes que "acuden a los actos del Papa, le gritan, lloran y luego van por libre". "Que le aclamen no significa que luego no hagan lo que quieran", lamenta.
Hayan atendido su mensaje o no, los jóvenes siempre han estado con él, también en sus últimos momentos, con sus rezos y sus cantos en la Plaza de San Pedro. El Papa, con un hilo de vida, les dedicó una de sus últimas frases: "Os he buscado y ahora vosotros los jóvenes habéis venido conmigo y por eso os estoy agradecido".
 |
El historial clínico de Juan Pablo II comenzó cuando tenía 24 años y tuvo que ser hospitalizado al ser atropellado por un vehículo militar alemán. Ya en sus años de Pontificado se sucedieron las siguientes incidencias de importancia sobre su salud:
· El 13 de mayo de 1981, en la Plaza San Pedro, el terrorista turco Ali Agca le disparó dos tiros que a punto estuvieron de costarle la vida.
· El 20 de junio de 1981, sólo 17 días después de haber sido dado de alta tras el atentado, volvió al hospital 'Gemelli' para ser tratado de una infección de citomegalovirus derivada de las operaciones sufridas.
· El 12 de julio de 1992 fue intervenido de un tumor en el colon. A la vez le fue extirpada la vesícula biliar y detectados cálculos biliares.
· El 11 de noviembre de 1993, durante una audiencia, cayó y se produjo una luxación del hombro derecho con fractura de la glena.
· En 1994 se fracturó el fémur de la pierna derecha al resbalar cuando salía de la bañera de su apartamento privado del Vaticano.
· En marzo de 1996 un proceso febril atribuido a un trastorno digestivo le obligó a guardar reposo durante una semana.
Operado de apendicitis
· El 8 de octubre de 1996 volvió a ser ingresado para ser intervenido de apendicitis previa a la eliminación de adherencias loco-regionales.
· En junio de 1999 durante su octavo viaje a Polonia, cayó en la Nunciatura de Varsovia abriéndose una herida en la frente que obligó a aplicarle tres puntos de sutura.
· En marzo del 2002 se le diagnosticó una artrosis en la rodilla derecha.
· En mayo de 2002 su salud empeoró. Durante el viaje a Bulgaria se le vio con grandes dificultades para andar y respirar.
· En septiembre de 2003, durante el viaje a Eslovaquia volvió a alarmar a la opinión pública. Aparte de no dar ya ni un sólo paso, el Papa presentó un debilitado estado de salud.
El declive definitivo
· El 30 de enero de 2005, durante el rezo del Angelus desde la ventana de sus aposentos en el Palacio Apostólico, en una fría mañana de domingo, un pequeño proceso gripal se complicó con una laringitis aguda. Dos días después tiene que ser de nuevo ingresado en el 'Policlínico Gemelli' para ser tratado de esta dolencia. Permanece más de una semana ingresado.
· Apenas dos semanas después, el 24 de febrero, sufre una grave recaída y es ingresado de nuevo de urgencia en el 'Gemelli' donde es sometido a una traqueotomía.
· El 30 de marzo, aún muy debilitado por la traqueotomía y sin haber recuperado la voz, se le coloca una sonda nasogástrica para ayudar a su alimentación.
· En la tarde del 31 de marzo su estado de salud sufre un agravamiento general por una infección urinaria que derivará en una infección sanguínea y que al día siguiente, 1 de abril, le provoca un colapso cardiocirculatorio.
· Finalmente, y tras 48 horas de agonía, en las que la mayor parte del tiempo estuvo consciente, fallece a las 21h. 37 minutos del sábado 2 de abril de 2005.
Robert Kubica
urodził się
w Krakowie
22 lata temu.
Z motoryzacją
zetknął się już
w wieku czterech
lat, gdy dostał
mini-samochód
z silnikiem
spalinowym
o mocy kilku koni
mechanicznych.
Później otrzymał pierwszego gokarta,
lecz był jeszcze zbyt młody na starty w
zawodach (w Polsce próg wiekowy to 10
lat), więc ograniczał się do treningów na
torze kartingowym w Częstochowie. Przyniosło
to efekty, gdy mógł już startować
w zawodach. W ciągu trzech lat startów
w Polsce (1995-1997) zdobył sześć tytułów
kartingowego mistrza kraju.
Następnym szczeblem jego
kariery były starty w Europie.
W 1998 r. jako pierwszy w historii cudzoziemiec
zdobył kartingowe mistrzostwo
Włoch oraz puchar Monaco i zajął
drugie miejsce w mistrzostwach Europy.
Rok później Kubica wystartował w mistrzostwach
Włoch oraz Niemiec. W obu
zajął pierwsze miejsce. Zwyciężył także w
Monaco Kart Cup, Margutti Trophy oraz
Elf Masters w paryskiej hali Bercy. W kolejnym
sezonie Polak startował w mistrzostwach
Europy i mistrzostwach świata. W
obu wywalczył czwarte miejsce.
Pierwszy sezon startów w wyścigach
Eurocup Formuły Renault 2000 przyniósł
Polakowi pierwsze w karierze pole
position oraz udział w programie rozwojowym
kierowców Renault - RDD. W
sezonie 2002 w Formule Renault Robert
wygrał cztery wyścigi i wywalczył tytuł
wicemistrza Włoch.
W drugim sezonie w Formule 3 Kubica
reprezentował Muecke Mercedes i w klasyfikacji
generalnej zajął 7. miejsce. W Pucharze
Interkontynentalnym FIA w Makau
zdobył pole position, pobił rekord toru, a
sam wyścig zakończył na drugim miejscu.
Na sezon 2005 Kubica
przeniósł się do kolejnej klasy
wyścigów - World Series
by Renault.
Startował w barwach zespołu Epsilon
Euskadi. Wygrał wyścig w Zolder i objął
prowadzenie w klasyfikacji generalnej.
W sezonie 2005 World Series by Renault
wygrywał jeszcze trzykrotnie i podczas
zawodów w portugalskim Estoril zapewnił
sobie mistrzostwo.
W listopadzie ponownie wystartował
w Pucharze Interkontynentalnym FIA w
Makau i znów zajął drugie miejsce. Dwa
tygodnie później w nagrodę za zwycięstwo
w World Series by Renault odbył
po raz pierwszy testy w bolidzie Formuły
1 w zespole Renault F1 Team na torze
Circuit de Catalunya w Barcelonie.
Zaprezentował się tak dobrze, że
wzbudził zainteresowanie stajni Formuły
1. W grudniu 2005 r. podpisał kontrakt
z teamem Formuły 1 BMW Sauber, na
mocy którego w sezonie 2006 pełni funkcję
kierowcy testowego i rezerwowego
stajni.
Pierwsze testy w teamie
BMW Sauber Kubica odbył
na torze Circuit de Catalunya
w styczniu 2006 r., a podczas sesjitreningowej przed Grand Prix Bahrajnu
w marcu 2006 r. zadebiutował w cyklu
Grand Prix, zaś 6 sierpnia, podczas
Grand Prix Węgier na torze Hungaroring,
po raz pierwszy polski kierowca
wystąpi w wyścigu Grand Prix. Zastąpi
kontuzjowanego kierowcę BMW Sauber
Jacques’a Villeneuve’a.
Żródło: gazeta.pl
Być nagle sobą w rękach Twoich
obdarzających słowem, życiem
odbierających w zamian skrycie
wszystko co dręczy, niepokoi...
Być nagle sobą na czyichś wargach
czułych, bliskich
i w czyichś oczach jasnych, czystych
@J
Miłość
Co to jest "Miłość" i gdzie jej szukać?
to jak "Być albo nie być" pytanie,
bo "Miłość" to wielka niewiadoma,
zawsze nią była, jest i pozostanie.
Zniewala ci ona kochanków do szału,
nie wybierając ni miejsca, ni pory,
świat zamieniając w słoneczny ranek,
a w słodki uśmiech złe humory.
Czasem się o nią prawie ocieramy,
i pewnie wcale o tym nie wiemy,
że mieszka tylko dwa przystanki dalej,
i że codziennie się z nią widujemy.
A czasem jest gdzieś, tam daleko,
żarliwą tęsknotą przepojona,
i choć ma imię, adres i telefon,
to pozostanie niespełniona.
Ale "najgorsza", to ta ukrywana,
co jak poezja, we śnie wymarzona,
a której nigdy już chyba nie zaznasz,
bo jej się nie da utulić w ramionach.
"Miłości", Ty moja utęskniona,
co czasem pieścisz, a czasem bijesz,
zostań już ze mną na zawsze, proszę,
"bo tylko ten kto kocha - żyje".
opowiesc emigranta
Od 9 maja 2007 byłam zatrudniona w zakładach
mięsnych mających swoją siedzibę w
Leganes. Do pracy tej trafiłam za pośrednictwem
pana Piorta S., który mieszka w województwie
mazowieckim. Werbunki pracowników
do pracy w Hiszpanii przeprowadza
w Wałbrzychu. Na spotkaniu w Wałbrzychu
obiecał wszystkim zainteresowanym wyjazdem
do pracy za granicę wynagrodzenie w
wysokości 1.200,00 euro miesięcznie.
Niestety, to co mówił na zebraniu w
Polsce nie pokryło się z rzeczywistością w
Hiszpanii. Na miejscu otrzymałam pensję w
wysokości 372,10 euro! W rozmowie telefonicznej
z panem Piotrem poinformowałam
go, że jeśli nie otrzymam reszty obiecanego
wynagrodzenia za wykonywaną pracę
sprawą zajmie się polskie Ministerstwo
Sprawiedliwości, Centralne Biuro Śledcze i
Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Następnego
dnia wypłacono mi jeszcze 242 euro.
Uważam, że jest to przestępstwo na skalę
międzynarodową. Pan Piotr S. wydaje
dokumenty z mocą prawną (zwolnienia,
usprawiedliwienia) w języku polskim.
Dlaczego więc umowy, czyli najważniejsze
dokumenty nie zostały przetłumaczone na
język polski?
Po przyjeździe do Hiszpanii podpisałam
szereg dokumentów w języku hiszpańskim,
w których przewijała się zawsze
nazwa bardzo znanych w Polsce zakładów
mięsnych. Gdy zapytałam, jaki związek ma
polska firma z firmą w Hiszpanii, w której
pracowałam, natychmiast zasłonięto mi
ręką nazwę firmy, widniejącej na wszystkich
dokumentach. Wszyscy pracownicy po
przyjeździe otrzymali umowy, ja natomiast
po całym incydencie dokumentu tego już
nie otrzymałam.
Uważam, że pan Piotr S. jest oszustem, zarabiającym
ogromne pieniądze na werbunku
i tzw. obsłudze Polaków, i dlatego w sposób
świadomy wprowadza ludzi w błąd. Myślę
również, że zyski z tego rodzaju działalności
czerpią również zakłady mięsne w Polsce, o
których wcześniej już wspominałam oraz jej
odpowiednik – zakłady mięsne z siedzibą w
Leganes. Uważam, że pan Piotr S. powinien
zostać pociągnięty do odpowiedzialności
karnej za oszustwo i czerpanie nielegalnych,
nieopodatkowanych zysków.
Pragnę również ostrzec wszystkich,
którzy słyszeli o panu Piotrze i zastanawiają
się nad przyjazdem do pracy za jego
pośrednictwem. Do dnia dzisiejszego nie
otrzymałam reszty należnych mi pieniędzy.
Oprócz zaległego wynagrodzenia, należy mi
się również wynagrodzenie za 30 godzin
nadliczbowych. Dodam również, że zaraz
po przyjeździe zabrano mi paszport i zwrócono
go w ostatnim dniu pracy.
Nie wiem właściwie czy wręczone mi dokumenty
i „nominy” są sporządzone zgodnie
z prawem, ponieważ nikt nie chciał mi
wytłumaczyć kwot i pozostałych formułek
na nich widniejących. Zamierzam wyjaśnić
wszystko po przyjeździe do Polski. Sprawą
już zajął się mój adwokat.
To co najbardziej mnie boli w tej całej
sprawie to fakt, że Polak drugiemu Polakowi
wyrządza krzywdę, dorabiając się na sytuacji,
która panuje Polsce. Wzrastające ceny i
niskie wynagrodzenia oferowane pracownikom
w Polsce są główną przyczyną wyjazdu
Polaków za granicę. Tylko dlaczego niektórzy
z nas zamiast wyciągnąć pomocną dłoń,
podkładają innym kłody pod nogi i patrzą
jak drugiego wykorzystać? Dlaczego pogoń
za pieniądzem i chęć zysku bez względu
na konsekwencję tak bardzo zawładnęły
ludźmi? Jesteśmy przecież Polakami.
Jadąc do Hiszpanii nie myślałam nigdy,
że największa krzywda spotka mnie właśnie
ze strony mojego rodaka. Sprawdza się
więc powiedzenie, które tak często znajomi
powtarzali mi przed wyjazdem: „Za granicąPolak dla Polaka jest wrogiem”. Mała jestgarstka osób, które oferując pomoc nie myślą
o korzyściach i robią to z dobroci serca.
Jadąc do Hiszpanii nie myślałam
nigdy, że największa krzywda
spotka mnie właśnie ze strony
mojego rodaka. Sprawdza się więc
powiedzenie, które tak często
znajomi powtarzali mi przed
wyjazdem: „Za granicą Polak
Polakowi wrogiem”.
Historia opisana przez panią Krystynę Pielaszek
czwartek, 18 marca 2010
Licznik odwiedzin: 49554
| « marzec » | ||||||
| pn | wt | śr | cz | pt | sb | nd |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 |
| 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:
Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:
